| Deutsches Wörterbuch / German Dictionary 3.903.194.446 Besucher. |
Enkel |
0,01 sec. |
|
|
Ẹn·kel, Ẹn·ke·lin der <Enkels, Enkel> Enkelkind En•kel ['ɛŋkl] der; -s, - 1. das Kind von jemandes Sohn od. Tochter || K-: Enkelkind, Enkelsohn, Enkeltochter 2. nur Pl ≈ Nachkommen || zu 1. Ẹn•ke•lin die; -, -nen Enkel noun noun / masculine / feminine Enkel (Enkels; Enkel), Enkelin (Enkelin; Enkelinnen) [ˈɛŋkəl, ˈɛŋkəlɪn] (Verwandte) Kind des eigenen Kindes
Diese Geschichte wirst du noch deinen Enkeln erzählen. Enkelkind Thesaurus Enkel: Enkelkind Übersetzungen Enkel petit‐fils, petit-fils Enkel nipote Enkel kleinzoon Enkel neto Enkel torun Enkel nét Enkel nieto Enkel cucu Enkel wnuk Enkel внук Enkel Vnuk Enkel Barnebarn Enkel حفيد Enkel 孫子 Enkel εγγονός Enkel 孙子 Enkel 孫 Enkel 손자 Enkel Sonson Ẹn|kel1 m <-s, -> (= Enkelkind) → grandchild; (= Enkelsohn) → grandson; (= Nachfahr) → descendant; (fig) → heir; er ist Enkel eines berühmten Geschlechts (geh) → he comes from a famous family or line Ẹn|kel2 m <-s, -> (dial) → ankle
Zu iGoogle hinzufügen Kostenloser Content für Websites und Blogs - Webmaster-Tools |
|
| Kostenlose Hilfsmittel: |
Für Surfer:
Browser Erweiterung |
Wort des Tages |
Hilfe
Für Webmaster: Kostenloser Inhalt | Vernetzung | Nachschlagefeld | Doppelklicken zum Nachschlagen |
|---|